Zeggen beelden meer dan woorden?

Het “lezen” van een foto is met een beetje oefening door iedereen te leren. In feite doen we het dagelijks maar beseffen we het niet. Een goed voorbeeld is het zien van een foto van een bekend familielid. “Ach, kijk nou…. Jan is toch wel oud geworden hoor… Dat haar en die ogen….. Nou, nou, die Jan heeft een jasje uitgedaan.”

Dit verzonnen voorbeeld van een fotoreading toont ons het vermogen om op basis van zo maar een foto een oordeel te geven over een persoon die we enige tijd niet hebben gezien. Het oordeel is subjectief want Jan had zijn dag niet. Hij was doorgezakt in de kroeg, zag dat zijn banksaldo op rood stond en zijn fiets gestolen. Toen werd van hem de hier besproken, treurige foto genomen. Maar twee dagen later was de lucht opgeklaard. Jan won een grote prijs in de Lotto en kwam de vrouw van zijn leven tegen! Nu een foto van Jan met een totaal andere uitstraling.

Het lezen van foto’s is een serieuze bezigheid waarbij altijd rekening moet worden gehouden met een momentopname zoals hierboven beschreven.

Er bestaan drie soorten van fotoreading.

  1. We zien een foto van een (onbekend) persoon en plakken er een oordeel aan. Met een beetje mensenkennis kun je een heel eind komen. Bij een foto van een bekend persoon moet je uitkijken want dan speelt het sentiment en onze kennis van die persoon mee. Soms is het dan Bingo en soms zit je er helemaal naast. De foto die we beoordelen kan staan op Internet, in een krant of hebben we fysiek in handen. Dat maakt voor de beoordeling vrijwel niets uit.
  2. De reading door een professional. Bijvoorbeeld door een medium of paragnost. Is de foto van een nog levend persoon dan zullen sommige paragnosten een reading weigeren indien de persoon op de foto niet op de hoogte is van het consult. Een professional wil de foto altijd letterlijk kunnen voelen. Dus een fysiek exemplaar. Hij begint met een karakterschets en probeert vervolgens bij het energieveld van deze persoon te komen. Lukt dat, dan kan het medium dieper gaan graven.
  3. De reading door een professional ingezet voor opsporing. Dit zijn de meest spectaculaire indien ze slagen. En ja, dat komt regelmatig voor en mag gerust een wonder worden genoemd. Maar de meeste paragnosten hebben geen foto’s nodig om iets te kunnen “zien”. Een vraag is genoeg.

Hoe betrouwbaar is een fotoreading? Dat hangt af van wat we willen weten. Neem een foto op een datingsite. Die zijn per definitie onbetrouwbaar. En dat is ook logisch want iedereen op die site wil zo goed mogelijk voor de dag komen. Dus is de foto gemanipuleerd, gedateerd en soms zelfs van een heel ander persoon.

Maar nu gaan we met een foto naar een helderziende omdat we ons zorgen maken over kinderen, familie of over onze relatie. Niet altijd is het medium in staat om iets te zien. Hij of zij is slechts een doorgeefluik van de Kosmos. Een goed medium zal je daar ook op wijzen. Om iets te kunnen vertellen zal het medium over de foto strijken. Zo maakt hij contact met het energieveld van de persoon op de foto. Gaat het medium ondertussen aan jou veel vragen stellen dan kan er sprake van coldreading zijn en is het consult waardeloos.

De meeste mensen komen met een foto van een overleden, dierbaar persoon. Of een persoon die vermist is. Hoe groot is de kans dat doormiddel van de foto het medium kan antwoorden op alle vragen? Ook hier geldt wel of niet de toestemming van de Kosmos. Ik zou een lijstje kunnen maken van readings die klopten. Bijvoorbeeld van Gerard Croiset, Jelle Veeman of Piet Vuijst. Maar een veel langere lijst kan ik maken van de missers. Denk aan Peter Hurkos of de deelnemers aan het Zesde Zintuig. (KRO en RTL).

Wat mijzelf betreft. Ik ben als gast op een Parabeurs in Den Haag, nu ruim 14 jaar geleden. Voor een stand van bekend medium L.v.D staat een rij mensen te wachten op een (gratis) fotoreading.  L.v.D heeft geen zin meer en vraagt aan mij het over te nemen. Ik houd van een uitdaging, vertel de wachtenden dat ik een beginneling ben maar wel gratis. Vervolgens blijk ik tot mij eigen verbazing beter te scoren dan L.v.D. Hoe kan dat? Ben ik een natuurtalent? Mogelijk, maar ik zoek de verklaring bij mensenkennis en ervaring als portret- en pasfotograaf. Maar die eigenschappen zijn onvoldoende om vermiste personen op te sporen.

Wie dat wel kan is Piet Vuijst. Hij krijgt het verzoek een man op te sporen die al dagen is vermist. Piet vertelt de familie dat de man verdronken is in een sluis. De familie zegt dat er reeds in de sluis gedregd is maar zonder resultaat. Piet blijft volhouden en “ziet” het lichaam van de man bekneld achter een paal onder de waterspiegel. Duikers gaan kijken en het blijkt te kloppen. Piet haalt daarmee de regionale dagbladen.

Toch is mijn advies om niet te veel waarde aan een fotoreading toe te kennen. Ze kloppen namelijk vaker niet dan wel.

Foto: bekend expert fotolezen Ron de Hoogh op een Parabeurs bij de Faam in Hoogland 2013