Wederopstanding, het wonder van de hospice.

Als voormalig kankerpatiënt houd je altijd rekening met de terugkomst van de tumoren. Dus toen ik na drie jaar bloed opgaf dacht ik dat mijn afscheid van deze aarde binnen enkele maanden was gekomen. Aangezien ik alleenstaand bent en geen familie meer heb, zou mijn voorland een hospice zijn.

Ik besloot mij te oriënteren over de mogelijkheden. Enigszins schoorvoetend belde ik aan bij een goed bekend staande hospice nabij het Mediapark te Hilversum. Een zeer vriendelijke dame deed open. Ik vertelde haar mijn verwachting om binnenkort te overlijden en vroeg of ik misschien een rondleiding kon krijgen.

De aangename sfeer in de villa overtrof mijn stoutste verwachtingen. Ik voelde mij onmiddellijk thuis. De kamers waren gezellig ingericht. De gemeenschappelijke huiskamer was van alle gemakken voorzien. De schitterende tuin met vijver en fontein was de kers op de taart. Maar bovenal was ik onder de indruk van de gastvrije en lieve medewerksters. Ja, hier wilde ik wel onmiddellijk mijn intrek nemen. Maar dat gaat zo maar niet. Er bestaan wachtlijsten en pas als je in een terminaal stadium bent en minder dan drie maanden te leven hebt, kom je in aanmerking voor een hospice.

Natuurlijk zijn er aan de opname in een hospice ook kosten verbonden. De verzekering betaalt het grootste gedeelte van je verblijf maar de eigen bijdrage is nog behoorlijk groot. Dat leek mij geen probleem want als de hospice mijn eindstation is kan ik mijn huur en bijkomende kosten van mijn woning opzeggen. Bovendien moet ik thuis ook boodschappen doen en eten en drinken. Die kosten spaar ik dan uit, dus geld genoeg.

“Nee”, zei de vriendelijke dame die me de rondleiding gaf. “U bent verplicht uw woning aan te houden zodra u bij ons intrekt.” Niet begrijpend keek ik haar aan. Ze legt uit: “Tussen 15 en 20%* van onze bewoners keert genezen terug naar huis.” Ik vraag haar hoe dat kan en of er dan zoveel fouten bij de terminale diagnose worden gemaakt.

Nee, diagnostische fouten komen maar zelden voor. Het percentage hier genoemd zijn spontane genezingen. Doorgaans zijn het de jongere patiënten die onverwacht opknappen. Maar het komt ook bij de bejaarden voor. Er is geen wetenschappelijke verklaring maar er zijn wel vermoedens. Mogelijk dat de goede zorg en geestelijke aandacht de patiënt doen opleven en blijkbaar zijn zelfgenezend vermogen stimuleren tot herstel.

Genezen van kanker zonder bestraling, operaties en chemo komt regelmatig voor. Er worden hoopgevende resultaten geboekt met de immuuntherapie. Het principe daarbij berust op het stimuleren van ons vermogen tot zelfgenezing.  Er wordt onderzoek gedaan naar de invloed van ons geestelijk welzijn op het genezingsproces van chronische aandoeningen. Kortom, onze geest is tot veel meer instaat dan we ons bewust van zijn. De hospice hoeft dus niet altijd het eindstation te zijn.

*Wederopstanding in de hospice is dus nimmer uitgesloten maar het percentage hier genoemd heb ik nergens kunnen verifiëren.

Wat mijzelf betreft. Het is deze zomer alweer 4 jaar geleden dat ik een bezoek aan de hospice bracht. Het opgeven van bloed had te maken met late bestralingsschade. Een geknapt haarvat was de boosdoener.