Loslaten

Stuur je wensen de Kosmos in. Denk er niet meer aan. Vroeg of laat wordt je wens verhoord. Door iets dat je graag wilt in gedachten vast te houden kan het niet tot wasdom komen. Dat is althans de mening van sommige paragnosten zoals Piet Vuijst en Sonja van der Linden.

Toen ik nog intensief zoekende was naar een vaste vriendin, stuurde mijn moeder mij een kaartje met dit versje van Toon Hermans: “Hij zocht het geluk, het grote geluk, het grote Hét maar vond het niet. Eerst toen hij zei: ik geef het op, toen kwam het naar hem toe.”

Het zoeken naar de ideale vrouw heb ik ruim 10 jaar geleden opgegeven. Helaas, ze kwam daarna niet uit het niets op mijn pad. Ik ben dus nog altijd vrijgezel en zeker in deze Coronatijd mis ik een maatje. Dus heb ik de wens opnieuw de Kosmos ingestuurd. Overigens blijken datingsites en datingapps wel geschikt voor kortstondige vriendschappen maar vindt slechts 15% een vaste relatie. De beste relaties ontstaan nog altijd spontaan en onverwacht.

Mijn grootvader bezat een autobedrijf in het hartje van Amsterdam. Zijn klanten waren o.a. de acteurs en actrices die optraden in de Stadsschouwburg. Mijn moeder hielp soms mee in de garage en schonk koffie en thee in voor de klanten. Op een dag werd ze “ontdekt” door Cruys Voorbergh een vaste klant en de vader van de jong overleden Flodder acteur Coen van Vrijberghe de Coningh. Hij vroeg mijn moeder is zijn gezelschap te komen als beginnend actrice. Mijn moeder was 18 jaar en woonde nog bij mijn grootouders thuis. Mijn grootvader gaf geen toestemming want hoewel hij aan de acteurs flink geld verdiende was toneelspelen iets duivels dat je niet deed als je geloofde in God.

Jammer voor mijn moeder, ze liep een carrière aan het toneel mis maar was opgetogen toen ik als jong knaapje vertelde dat mijn wens toneelspelen is. Ik was vast besloten een beroemd acteur te wonden en deed auditie aan de toneelschool in Amsterdam. Vergeefse moeite, men vond mij ongeschikt. Maar ach, de bekende acteur Ko van Dijk werd zelfs drie keer afgewezen. Hij was later zo beroemd dat bij zijn (staats)begrafenis in 1978 het verkeer in Den Haag werd stilgelegd.

Ik gaf de moed op en werd fotograaf, diskjockey en platenplugger. Een merkwaardig lot bracht mij een baan bij een theaterproducent. Daar ontmoette ik een regisseur die mij geschikt vond voor een rol in één van zijn toneelproducties. Ik was stomverbaasd. Zou alsnog mijn jeugddroom uitkomen? Ik greep de kans niet aan. Mijn droom was een gepasseerd station. Dagelijks in de bus met het theatergezelschap door ’t land reizen zag ik niet zitten. Daarbij had ik inmiddels leukere dingen te doen. Maar door los te laten kwam mijn wens acteur te worden uiteindelijk toch op mijn pad.

Mijn moeder werd ernstig ziek en kwam na een aantal maanden te overlijden. In de laatste fase van haar leven was ik bijna dagelijks bij haar. Ze woonde in Friesland, een hele reis vanuit Amsterdam. Gedurende haar ziekbed moest ik mijn werkzaamheden als zelfstandige tijdelijk staten. Dat heeft een hoop geld gekost. Maar dat had ik voor mijn moeder over.

Na haar dood kostte het mij moeite mijn bedrijfje weer op te starten. Mijn klanten was ik kwijt en de kas was bijna leeg. Ik besloot de in die jaren bekende paragnost Sonja van der Linden te raadplegen. Zij kwam met een opmerkelijk advies: “Ga lekker vakantie houden want alle moeite die je doet voor werk loopt op niets uit. Maar…. uit onverwachte hoek komt op tijd een aanbieding die je geen windeieren zal leggen. Jij gaat weer volop geld verdienen!”

Ik haalde mijn schouders op en ging alsnog flink aan de slag met zoeken naar werk en opdrachten. Het bleek inderdaad zinloos te zijn. Een tijdelijke baan waarop ik solliciteerde staat me nog helder voor de geest. Ze zochten voor een half jaar een duizendpoot voor het magazine Plus, Een blad voor vijftigplussers. De directie weigerde een gesprek met mij omdat ik boven de 35 jaar was. Niet verwonderlijk dat dit blad later in andere handen is overgegaan.

Maar gelukkig dat mijn sollicitatie werd geweigerd want een maand later kreeg ik veruit de beste klus  uit mijn bestaan. Sonja van der Linden kreeg gelijk. Volkomen onverwacht kreeg ik van een oude klant een mega-opdracht waarmee ik 2 jaar vooruit kon. Het geld stroomde binnen maar dat niet alleen, het was ook een groot plezier om aan de opdracht te werken.

Dat loslaten niet zomaar een kreet is blijkt uit mijn hierboven beschreven ervaringen. Toch is een kanttekening op zijn plaats: mijn vader liep 6 jaar achter mijn moeder aan tot ze eindelijk “ja ik wil” tegen hem zei. En lees ook mijn verhaal over de wens der enkele gedachte.