Jelle Veeman zag de ware toedracht

Een vermissing van een dierbaar persoon is soms erger dan een dodelijk ongeval of een moord. De onzekerheid kan een obsessie worden voor de achterblijvers. Hoe langer die onzekerheid voortduurt hoe meer men geneigd is helderzienden te raadplegen. Dikwijls bieden zieners zich spontaan aan. En wat doe je als een helderziende je nog hoop geeft? Je gaat er naar leven zoals in het geval bij mijn neef. Hij verdween spoorloos in 1973 tijdens zijn vakantie op het eiland Corsica.

Mijn neef was een geoefende bergbeklimmer. Corsica is een mooi en ruig eiland, ideaal voor de sportieve wandelaar. Na drie weken vakantie vieren besloot hij om voor de terugweg naar de boot de bergachtige wandelroute te kiezen. Hij was samen met een vriend maar die had geen zin in dat klauterwerk en nam de kortste weg. Afgesproken werd om bij de boot op elkaar te wachten en dan samen de oversteek naar het vaste te land te maken.

Het vakantiemaatje van mijn neef wachtte tevergeefs twee dagen bij de boot. Er bestonden nog geen mobiele telefoons. Misschien was er sprake van een misverstand. Mijn neef was een impulsief type en avonturier, hij kon vrij plotseling zijn plannen veranderen. De gedachte aan een ongeluk kwam niet in het hoofd van zijn reisgezel op. Hij stapte op de boot en vertrok naar Nederland.

Thuisgekomen liet hij de vakantiefilmpjes ontwikkelen. Het waren mooie foto’s geworden die hij natuurlijk aan mijn neef wilde tonen. Hij belde bij mijn oom en tante aan. De consternatie was groot. Zij waren nog in de veronderstelling dat mijn neef en zijn vriend gezamenlijk zouden terugkomen. In eerste instantie werd deze vakantievriend zelfs verdacht van een misdrijf. Hadden ze ruzie gekregen en was die ruzie misschien volkomen uit de hand gelopen?

Toen voldoende duidelijk was dat deze vriend niets met de vermissing te maken had, volgde een lange lijdensweg van hoop, verdriet en onzekerheid. Mijn oom had geld en invloedrijke, Internationale zakenvrienden. Er werd een campagne opgestart die wel enigszins vergelijkbaar is met de mediahype rond de verdwijningen van Madeleine McCann en Natalee Holloway.

Het vreemdelingenlegioen werd ingezet. Duizenden manschappen doorzochten het eiland zonder resultaat. De volledige wereldpers werd ingeschakeld. In alle kranten verschenen artikelen en foto’s van mijn neef.

Peter Hurkos, de vader van Peter van der Hurk, bood via Henk van der Meyden zijn diensten aan. Hurkos en van der Meyden vlogen naar Corsica. Hurkos wees vanuit de lucht de plek aan waar mijn neef zich zou moeten bevinden. Hij was 100% overtuigd dat mijn neef nog in leven was maar door een val zijn geheugen had verloren. Een theorie waarin mijn oom en tante, wellicht tegen beter weten in, nog jaren bleven geloven. De kamer van mijn Neef werd niet opgeruimd en jaarlijks gingen ze met vakantie naar Corsica. Ze namen dan hun auto mee in de hoop dat die door mijn neef herkend zou worden.

Mijn moeder had goede banden met helderziende en natuurgenezer Jelle Veeman uit Friesland. Ze gaf hem een foto van mijn neef. Veeman wist onmiddellijk wat er was gebeurd. Hij zag een diepe afgrond met water. Mijn neef had zijn evenwicht verloren, was gevallen en verdronken. Het water zou het lichaam nooit meer prijsgeven vertelde Veeman. Vlakbij deze afgrond zag Veeman zijn rugzak staan. Die zou na 20 tot 25 jaar worden gevonden en daarmee het bewijs leveren voor het ongeval. Omdat Veeman niet in staat was de exacte plek op het eiland aan te geven besloot mijn moeder deze jobstijding voor zich te houden. Ze kende Veeman nog maar kort en hoopte natuurlijk dat hij fout zat.

Precies 25 jaar na de vermissing vonden wandelaars de halfvergane rugzak. Paspoort, geld en andere bescheiden zaten er nog onaangeroerd in. De plek van de vondst deed het ergste vermoeden. Inderdaad, nabij een gevaarlijke kloof. Waarschijnlijk had mijn neef liggen zonnen, was opgestaan en had toen zijn evenwicht verloren. De politie van Corsica kon eindelijk de zaak sluiten. Mijn oom en tante kregen de bevestiging dat Jelle Veeman (1922- 2007) als enige paragnost de ware toedracht goed had gezien.