Het zit in je film

Gisteren had ik een boeiend gesprek met paragnost Piet Vuijst. Mijn vraag was waarom ik mijn hele leven aanloop tegen dezelfde problemen. “Niks aan te doen, dat zit gewoon in je film,” was het laconieke antwoord van Piet die er aan toevoegde dat wie voor een dubbeltje geboren is nooit het kwartje zal bereiken.

Als mijn (ex)vriendin zonder werk komt te zitten omdat haar baas besluit de winkel op te heffen gaat ze niet solliciteren. Nee, ze blijft letterlijk op de bank zitten en zegt: “Ik hoef geen moeite voor een baan te doen, ze komen die baan vanzelf bij me brengen.”

Het is de tijd van 800.000 werklozen. Ik ben kwaad op mijn vriendin want ik weet uit ervaring hoeveel inspanning het kost om een baan te vinden. Meer dan een half jaar zat ik zonder werk. Ik schreef tientallen brieven en belde werkgevers op. De enkele keer dat ik eindelijk mocht komen praten viel ik altijd af om totaal verschillende redenen. Uiteindelijk ben ik voor mezelf begonnen.

Mijn vriendin hoort mij aan en knikt begrijpend maar wijst fijntjes op de mazzel die ze altijd heeft als het even tegenzit. Zoeken naar een parkeerplaats voor de auto?  Dat komt bij haar nooit voor. Een kaartje voor een concert? Zij heeft altijd beet. Vaak is het de laatste dus het geluk lacht haar toch maar toe.

Drie dagen na het gesprek op de bank gaat de telefoon. Een onbekende heer vraagt of hij mijn vriendin mag spreken omdat hij misschien een baan voor haar heeft. De man is bedrijfsleider van een grote modezaak en heeft toevallig haar moeder gesproken, zodoende weet hij dat mijn vriendin werkloos is. Dat komt goed uit want hij zit te springen om goede, representatieve verkoopsters. Mijn vriendin gaat naar de winkel, heeft een kort gesprek en wordt onmiddellijk aangenomen. Ze zal er drie jaar met heel veel plezier en een uitstekend salaris werken. Ik ben met stomheid geslagen want ze had gelijk dat de banen haar worden aangeboden.

Als altijd mazzel en altijd pech in je film verankerd zijn, kunnen we bij pech dan echt niets doen om het lot te keren? Piet zegt: “Soms wel en soms niet. We hebben dikwijls keuzes want het leven is een leerproces voor volgende levens.” Met dit antwoord van Piet kunnen we alle kanten op. Dat ben ik niet van hem gewend.

Wat interessant aan dit verhaal van mijn (ex)vriendin is haar rotsvast vertrouwen dat het wel goed komt met het vinden van een geschikte baan. Mijn ervaring is dat alles waar ik heel veel moeite voor heb gedaan is mislukt. Mijn successen kwamen onverwacht uit de lucht vallen, zowel wat werkt betreft als relaties. Zou dat ook in de film zitten?

Mijn levensloop lijkt op dat van mijn grootvader van moederskant. Van mijn beide ouders heb ik niet zoveel maar wel van mijn opa. Hij was een krachtige persoonlijkheid, zeer technisch, welbespraakt, een groot schrijver en werd 86 oud maar stierf straatarm. Toch had de man een succesvol leven achter de rug maar hij wist dat succes niet in harde munt te verzilveren.

Is het waar dat wij op de wereld worden gezet met een soort blauwdruk, de film voor de rest van ons leven? En zo ja, kunnen we dan toch buiten die voorgeprogrammeerde paden lopen? En wanneer weet je dat je een keuze hebt en wanneer niet? Hoor ik nu een lezer mompelen astrologie?