Het wonder roedeloper Loet van der Gouw

Het is een nationale sport geworden om met metaaldetectoren bodemschatten te ontdekken en naar boven te halen. En reken maar dat er nog veel moois in de bodem te vinden is. Maar het zijn vrijwel altijd kleine voorwerpen zoals munten die worden ontdekt. Sommige vertegenwoordigen een behoorlijke waarde. Wie in de grachten wil speuren doet dat met een magneet. Maar dat levert zelden iets van waarde op.

Ook Loet van der Gouw (72) speurt naar bodemschatten met name die van historische waarde. Ze zijn alleen iets groter dan de muntjes die de speurders met metaaldetectoren ontdekken. Loet haalt gezonken schepen, verborgen bommen en zelfs bunkers naar de oppervlakte. Zijn geheim? Het klinkt als een wonder: twee 90 graden gebogen, metalen staafjes. Dat zijn de enige werktuigen die Loet bezit.

Loet speurt dus naar grote tot zeer grote voorwerpen. En met succes! Binnenkort staat zelfs een vermiste onderzeeboot op zijn programma. Nee, we worden niet in de maling genomen. Dat blijkt uit het feit dat Loet aantoonbaar samenwerkt met Defensie, de Koninklijke Marine, de Amerikaanse Marine, de Kustwacht, Rijkswaterstaat en de duikers van de WDSR in Zeeland. “Mijn werkmethode is een effectieve aanvulling op conventionele opsporingsmethoden”, zegt Loet nuchter.

In de jaren ’70 en ’80 was het wichelroedelopen in opkomst. Er was angst voor aardstralen. Vele gezondheidsklachten zouden door aardstralen zijn ontstaan. Vergelijk het met hoe nu wordt aangekeken tegen de nog niet bewezen nadelige effecten van het 5G netwerk. Als je het hele medische circuit gehad hebt om van je chronische aandoening af te komen, en niets heeft je geholpen, kom je vanzelf bij de alternatieven terecht. Zo ook Loet van der Gouw.

Onverklaarbaar waren de trillingen in zijn benen die ontstonden zodra hij wilde gaan slapen. Ook Loet had van alles gedaan om er vanaf te komen tot iemand begon over aardstralen. Loet haalde zijn schouders op maar verplaatste zijn bed toch naar een andere slaapkamer. Groot was zijn verbazing dat met deze simpele handeling de klachten over waren. Terug naar oude situatie en de klachten ontstonden opnieuw. Zijn vrouw sliep in hetzelfde bed en had nergens last van behalve van haar trillende echtgenoot. Dat zij geen klachten had was voor Loet het teken aan de wand dat hij blijkbaar hypergevoelig is.

Hij las boeken over hypergevoelige mensen, verdiepte zich in magnetische velden en ging experimenteren met wichelroedes. Eerst kleinschalig met het opsporen van aardstralen. Maar er bleek veel meer mogelijk te zijn. Bijna moeiteloos spoorde Loet met zijn roeden grote metalen voorwerpen op. In de duinen bijvoorbeeld. Althans, hij kon ze traceren. De gedachte aan bommen kwam boven. Defensie was bereid om aan een experiment mee te doen. Hilariteit bij de soldaten ten top toen Loet inderdaad een bom gevonden had. Daar bleef het niet bij. Heel bijzonder was het blootleggen van een bunker in de duinen bij Julianadorp. (zie uitzending Man Bijt Hond). En we kunnen nog even doorgaan want wat Loet op ’t land kan, kan hij ook op zee.

In samenwerking met de Amerikaanse Marine kon Loet een vermist vliegtuig lokaliseren. Helaas op een diepte waar niet gedoken kan worden. Dichter bij huis helpt hij de Zeeuwse beroepsduikers bij het vinden van vergane schepen. Omdat de bodem schuift kunnen die een gevaar voor de scheepvaart vormen. Het is van belang om die wrakken te lichten of om ze goed in kaart te brengen. Kortom, Loet heeft door zijn hypergevoeligheid al heel wat nuttig werk verricht.

Het speurderssucces van Loet heeft bij mij wel de vraag opgeroepen in hoeverre zijn roeden daar verantwoordelijk voor zijn. Wat paragnosten, die gebruikmaken van hulpmiddelen zoals een glazen bol, Tarotkaarten en pendels, mij vertellen is dat ze die nodig hebben als een soort katalysator. Ik denk dat Loet ook paranormale eigenschappen bezit en de roedes slechts de katalysatoren zijn.

Binnenkort meer over Loet van der Gouw.