Het wonder Eva Cassidy

Het komt regelmatig voor dat kunstenaars pas na hun dood beroemd worden. De schilder Vincent van Gogh is een voorbeeld. Eenzelfde lot treft componisten in de wereld van de klassieke muziek. Zij zijn echter afhankelijk van de uitvoerenden. Het kan zo maar een eeuw of langer duren alvorens hun composities met succes voor het voetlicht worden gebracht.

In de popmuziek moet je tijdens je leven beroemd zijn geweest als je oeuvre na je dood nog geld opbrengt. Elvis Presley voert de lijst aan van meest verkochte albums van een overleden zanger direct gevolgd door Michael Jackson. Maar we kunnen nog meer beroemde namen aan de lijst “verkoopsucces na overlijden” toevoegen.

Wonderbaarlijk is echter het eclatante succes van Eva Cassidy die pas twee jaar na haar dood bekend werd bij een groot publiek. Inmiddels zijn er van Eva 11 albums verschenen.

De wijze waarop ze bekend geworden is mogen we eveneens een wonder noemen. Twee jaar na haar dood kwam een tape met Cassidy’s versie van ‘Over the Rainbow’ terecht bij het Britse radiostation BBC Radio 2. Het nummer was gefilmd door een amateur tijdens haar optreden in de Blues Alleys op 3 januari 1996. DJ Terry Wogan (1938 – 2016) draaide Over the Rainbow in zijn radioprogramma en maakte daarmee van Eva een Ster.

Wat opvalt aan het succes van Eva is dat ze niet met eigen werk beroemd werd. Haar kracht was de bijzondere vertolking van bestaande nummers waarmee ze een miljoenenpubliek wist te bereiken. Dat deed ze met de klassiekers Over the Rainbow (Judy Garland) en met What a Wonderful World(Louis Armstrong). Haar tot nu grootste hit is Songbird (Fleetwood Mac) van de gelijknamige CD die in 2001 op nummer 1 stond in de UK.

Eva Cassidy stierf aan huidkanker in 1996 en werd slechts 33 jaar oud. Ondanks dat ze jong kwam te overlijden had ze tijdens haar leven al wereldberoemd kunnen zijn. Waarom is dat niet gebeurd? Was niemand haar kwaliteit als zangers opgevallen? Jazeker, ze werd wel degelijk opgemerkt. Er werden haar platencontracten aangeboden door o.a. Bruce Lundvall  van Blue Note. Maar haar koppigheid en eigenzinnigheid bij het selecteren van haar nummers (waaronder vooral soul, jazz en gospel) irriteerde de platenbazen. Daarnaast was Cassidy niet bepaald elegant in haar kledingstijl. Het oog wil immers ook wat. Bruce Lundvall heeft achteraf verklaard dat hij veel spijt heeft gehad van zijn beslissing niet met Eva door te gaan. Een fout die hij niet maakte in 2001 met Norah Jones.

Uiteindelijk werd bij een kleine, lokale platenmaatschappij haar album Live at Blues Alley uitgebracht dat 2 en 3 januari 1996 werd opgenomen in de gelijknamige jazzclub en gelijktijdig door een amateurfilmer op video is gezet. Het zijn de enige livebeelden van Eva Cassidy. Dat Eva wel degelijk aan haar zangcarrière werkte blijkt uit het feit dat er veel bandmateriaal beschikbaar is. Dat was te danken aan Chris Biondo, Eva Cassidy’s bassist, producer, muzikale mentor en vriend. Hij bezat een geluidsstudio waar ze samen vele uren in hebben doorgebracht.

Er valt over het korte leven van Eva Cassidy veel te vertellen. Je kunt het uitvoerig lezen in de biografie die journalist Johan Bakker over haar schreef. Er bestaat ook een internationale fanclub van haar.

De keerzijde aan het enorme succes is een leger advocaten die namens de familie en een platenmaatschappij de rechten bewaken en dat niet altijd op een prettige manier doen. In ieder geval niet in de geest van Eva die wars van elke vorm van de commercie was.

Technisch slecht beeldmateriaal, tijdens haar leven uitsluitend bekend in kleine kring en geen oogverblindend, vlotte verschijning. Zie daar Eva Cassidy. Ze overlijdt en dan…. twee jaar later staat Eva virtueel op uit haar graf en begint de wereld met haar songs te veroveren. Is dat een wonder of niet?