Het was je tijd nog niet

Zelfmoord is een beladen onderwerp. Vooral voor nabestaanden. Mediums worden met vele vragen geconfronteerd.

Ik denk dat ieder (kerngezond) mens weleens met de gedachte speelt om uit het leven te stappen. Een verloren liefde, depressies. geldproblemen, eenzaamheid of uitzichtloosheid op genezing. Maar ook het gebrek aan erkenning kan iemand tot een wanhoopsdaad brengen zoals mijn neef die alles had maar nooit gewaardeerd werd door zijn vader. Hij sprong onder de trein nadat zijn vader overleed omdat toen de kans op zijn waardering voorgoed was verkeken.

Dat succes geen garantie is op een gelukkig leven bewezen Joost Zwagerman en Antonie Kamerling. En zelfs de populaire psycholoog en mediapersoonlijkheid Piet Vroon zag geen uitweg meer uit zijn intens verdriet.

Zuiver technisch is er voor een geslaagde daad niet veel nodig: een touw, pillen, de trein of desnoods het dak van een bekend hotel. De weg er naartoe is een heel stuk lastiger. Dat is een lang proces waar de omgeving maar zelden iets vanaf weet tot het te laat is. Daarom grijpt een enkele keer de Kosmos in. Twee van zulke “wonderen” lees je hier:

Mijn inmiddels aan kanker overleden vriendin was een internationaal, bekende ballerina. Ze werkte samen met de beste choreografen van de wereld. Een van hen woonde in Amsterdam. Privé hadden ze weinig contact.

Het is een mooie zomeravond als mijn vriendin een wandeling maakt over de Amsterdamse grachten. Ze weet waar de choreografe woont maar is nooit bij haar thuis geweest. Onwillekeurig blikt ze naar binnen als ze langs haar huis loopt. En dan valt haar iets op. De vrouw ligt in een merkwaardige houding achterover op de luxe bank. Mijn vriendin “voelt” dat er iets aan de hand is. Ze tikt op het raam en belt een paar maal aan. Geen reactie.

Ze besluit 112 te bellen. De politie was in de buurt, dus binnen enkele ogenblikken staan ze naast mijn vriendin. Ook de agenten vertrouwen het niet. Te meer omdat één van hen een pot met pillen naast de bank ontdekt. Razendsnel breken ze de deur open en komt de ambulance met gillende sirene de straat in. Het is allemaal nog net op tijd. In het ziekenhuis wordt de maag leeggepompt en kan er tegengif worden gegeven omdat de pillen waren gevonden en dus bekend was wat ze had geslikt.

Aanwijzingen dat die vrouw uit het leven wilde stappen waren er niet. Mijn vriendin heeft zich altijd verbaasd over het hele gebeuren. Waarom kreeg zijn ineens de behoefte aan een wandeling over de grachten en dan ook nog langs dat huis? Dat heeft ze nooit kunnen verklaren. De vrouw die gered werd ontmoet enkele weken later de liefde van haar leven. Ze is met hem getrouwd en voor zover mij bekend nog altijd gelukkig.

Een bijna soortgelijk verhaal overkwam een vriendin van mij die sociaal werk doet. Midden in de nacht wordt ze ingeschakeld voor een cliënt die een zoveelste mislukte zelfmoordpoging ondernomen heeft. Ze vertelt me iets over de ellende van deze man en zegt begrip voor zijn daad te hebben en feitelijk geen oplossing voor zijn verdriet te zien. Enkele weken later gaat ze met lood in haar schoenen hem opzoeken.

Tot haar verwondering treft ze een compleet andere man aan. Hij doet met een brede glimlach de deur open en ziet er perfect verzorgd uit. Zo kent ze hem niet. De reden van zijn opmerkelijke metamorfose is een verpleegster die hij ontmoette in het ziekenhuis waar hij na zijn zelfmoordpoging werd binnengebracht. Hij kreeg met haar verkering en woont nu samen.

De vraag die dit oproept is waarom zijn deze twee mensen gered. Dat was logisch want ze hadden nog de taak te volbrengen twee andere mensen gelukkig te maken. En al die andere mensen, die wel succesvol uit het leven stapten? Waren hun levens niets meer waard dan? Kijk eens hoeveel verdriet ze hebben achtergelaten…

Beste lezers, wij zijn behept met een denkvermogen dat alles wil verklaren. Zo zijn we geprogrammeerd. Maar soms is iets onverklaarbaar en daarom noemen we het een wonder.

Zelfmoordpreventie: 0800-0113.