Het Solsche gat deel 2

Als paragnost Jelle Veeman in1985 samen met journalist Hans van den Bosch het Solsche gat bezoekt raakt hij in trance. Hij ziet tempels voor de komst van Christus gebouwd door de Druïden met daarnaast een hoge toren waarin vuur wordt gestookt.

Veeman zegt: “het Solsche gat is feitelijk het randje van onze wereld waar lucht, vuur, aarde en water samenkomen. Wie daar gevoelig voor is krijgt bij het Solsche gat een kijkje in de andere wereld. Er zijn tijden geweest waarin de vier basiselementen niet met elkaar in verhouding stonden. Er brak onrust uit. De Druïden hadden zoveel kennis van deze vier elementen dat ze zelf raad wisten met de in onze ogen disharmonie. Veel van hun alchemistische experimenten zijn daarom geslaagd.

Met de komst van de zwarte magiërs uit Rusland kwam er een einde aan de heerschappij van de Druïden. De Russen werden aangetrokken door de oerkracht van het Solsche gat en wilde die benutten voor hun experimenten.“

De tijdspanne in de lezing van Jelle Veeman zoals in het boek “12 magische plaatsen” beschreven is mij niet duidelijk. De vroegste bronnen over de Druïden gaan terug tot de 3e eeuw voor Christus. De eerste eeuw na Christus zijn de Druïden uit Europa verdwenen. Niet door de komst van de Russen maar door de opkomst van het christendom.

Maar Veeman gaat veel verder terug in de tijd en spreekt over 500 jaar voor Christus. Dat kan want rond de 6e eeuw voor Christus hebben er Kelten in ons land gewoond.

Veeman ziet in de middeleeuwen ook het klooster opgericht door mystieke christenen uit Duitsland aangetrokken door het element lucht wat op dat moment bij het Solsche gat domineerde. Er ontstaat zelfs een burgergemeenschap. Een stormramp heeft het klooster en het dorp verwoest. Het puin verdween in het Solsche gat. Wat overbleef is een rij met bomen waarin we de contouren van een kathedraal kunnen herkennen.

Momenteel overheerst het element water zegt Veeman. Mensen met psychische problemen zouden in de nabijheid van het Solsche gat rust kunnen vinden vergelijkbaar met de rustgevende eigenschappen van de zee. Maar voorzichtigheid is geboden!

Veeman heeft het voornamelijk over de geschiedenis van het Solsche gat waarbij ik mijn vraagtekens zet over de Druïden en de Russen. Dat er nabij het gat een dorpje of een klooster is geweest valt niet uit te sluiten. In vorige eeuwen zijn er brokstukken van muren opgegraven. Bomen die een kathedraal voorstellen? Ach, met een beetje fantasie kun je van alles in bomen zien.

Over het ontstaan van het gat deed Veeman helaas geen mededelingen. Dat is jammer want dat zou het meest interessant zijn geweest. Ook vertelt hij niets over de zonneverering en een kathedraal die er gestaan zou hebben. Het Solsche gat dankt zijn naam immers aan de Zon (Sol).

Kort samengevat komt het er op neer dat het Solsche gat een zekere mate van aantrekkingskracht heeft op mensen die daar gevoelig voor zijn. Dat is juist. Maar het is een moeras en dat heeft van nature nu eenmaal een zuigende werking. Bij het geloof in bovennatuurlijk krachten moeten we ons afvragen in hoeverre de aanname van een legende daarbij een rol van betekenis speelt.

Tot slot over Jelle Veeman. Ik heb hem leren kennen als een uitzonderlijk goede (medisch) paragnost, magnetiseur en natuurgenezer. Wat dat betreft was hij uniek. Maar zijn verhalen zoals hierboven beschreven neem ik voor kennisgeving aan.