Het huwelijksgeluk dankzij het ongeluk

Elk nadeel heb z’n voordeel. Ik moest vandaag denken aan deze gevleugelde uitdrukking van Johan Cruijff toen mijn oog viel op een mooi gerestaureerde Engelse witte Mini Cooper met een zwart dak uit de jaren zeventig; een auto zonder deuken. De Mini van mijn vriendin had die deuken destijds wel en ik was degene die ze er had ingereden.

Mia leerde ik kennen op een feestje van een platenbaas in Hilversum. Ze viel op door haar spontaniteit en haar manier van dansen. Zelden een vrouw meegemaakt die zich zo uitbundig op de dansvloer gedroeg. Ze was het type wat je de gangmaakster op het feest zou kunnen noemen. Haar enthousiasme werkte aanstekelijk. Lenig was ze ook. Je zou zweren dat ze een intensieve dansopleiding genoten had. Dat bleek niet het geval te zijn toen ik haar dat vroeg.

De kennismaking met Mia verliep stormachtig. Aan het eind van het feest nam ze mij mee naar haar huisje in Laren. Het was zo’n klein keuter boerderijtje waar je nu een vermogen voor zou betalen maar toen voor weinig geld te koop. De inrichting zie ik nog voor me. Een bij elkaar geraapte antieke inboedel inclusief het mahoniehouten ledikant dat enorm kraakte. Ze was onstuimig op de dansvloer en trakteerde me op een gepassioneerd liefdesspel in bed. Wat wil je als man nog meer? Een relatie misschien?

De volgende morgen, toen de zon in de kamer scheen en ik mijn verovering wat beter kon bekijken, viel me een flink gehavend been op. Voorzichtig voeg ik haar hoe zij aan die opvallende littekens was gekomen. De oorzaak bleek een ongeluk te zijn. Na afloop van een ander feest, waarbij ze iets te diep in de glazen gekeken had, verloor ze de macht over haar stuur op de terugweg naar huis. De auto, een Mini Cooper, klapte tegen de vangrails aan en sloeg over de kop. Het was een wonder dat ze nog levend uit het wrak gekomen was. Een week lag ze in coma en toen ze bij kennis kwam vertelden de artsen dat ze nooit meer zou kunnen lopen. Verbaasd keek ik haar aan. Dat was dus een voorbarige conclusie geweest?

Nee, na haar ontslag uit het ziekenhuis kwam ze inderdaad in een rolstoel terecht maar ze was vast besloten die rolstoel niet als haar lot te aanvaarden. Met onnoemelijk veel doorzettingsvermogen was ze aan de revalidatie begonnen. Heel wat zweetdruppels had het haar gekost om het doel te bereiken maar het was na 1,5 jaar gelukt. Ondertussen had ze een nieuwe Mini Cooper gekocht. Gedurende de eerste maanden van haar revalidatie kon ze niet autorijden maar die nieuwe auto zag ze als beloning voor alle inspanningen.

Mia vertelde me in geuren en kleuren hoe trots ze was toen ze in haar nieuwe auto stapte en de eerste rit kon maken na het dramatische ongeluk. Met opzet was ze direct naar de plek gereden waar ze de klapper had gemaakt. Nee, ze had geen angstgevoelens gekend eerder de euforie de dood te hebben overwonnen. Dat had ze nodig om haar leven te vervolgen. Ze besloot dat het nu elke dag een feest moest zijn maar dan zonder alcohol. Die positieve levensinstelling droeg ze zeer duidelijk uit en werkte ook op mij aanstekelijk.

De kortstondige relatie die ik met Mia had was absoluut een feestje. Ze werkte bij een middelgrote platenmaatschappij. Toen daar een vacature vrijkwam voor een platenplugger was zij degene die mij introduceerde. Dat was een leuke job waar ik met plezier op terugkijk. Ik leerde diverse beroemdheden van zeer nabij kennen en kreeg de gelegenheid om in het vak van regelaar en promotor te groeien. De ervaring die ik toen heb opgedaan gebruik ik nu nog.

Echt verliefd ben ik nooit op Mia geweest. Als ik nu terugkijk dan moet ik bekennen ook niet echt van haar te hebben gehouden. We waren gewoon dikke maatjes en deden aan seks. Dat is denk ik de beste omschrijving.

Een van de vaste gasten in mijn stamkroeg was Frank. Hij was een beer van een vent om te zien maar zeer gedistingeerd. Frank had gestudeerd, dat merkte je aan hem als hij zich zo nu en dan in de conversatie aan de bar mengde. Erg spraakzaam was hij echter niet. Nooit zag ik hem met een vrouw. Frank was altijd alleen en behoorde min of meer tot de inventaris van de kroeg. Elke avond zo rond borreltijd zat hij op het bankje tegenover de bar met een biertje de avondkrant te lezen. Soms schoof ik bij hem aan en maakten we een praatje. Zo leerde Frank ook mijn vriendin Mia kennen.

Op een avond haalde ik Mia op van haar werk. We zouden samen een borrel gaan drinken in mijn stamcafé. Ik reed in die tijd een Citroën DS. De DS had op de voorbumper twee grote rubberen stootblokken. Mijn vriendin reed in haar Mini Cooper voor me uit. Vlak bij de kroeg moesten we stoppen voor het stoplicht. Ik hield te weinig afstand en dook met mijn voorbumper in haar kofferbak. De schade viel mee, alleen de klep was  verbogen. Daardoor kwamen de uitlaatgassen in de auto. Mijn vriendin moest die avond nog met haar auto op pad en kon zo niet verder rijden.

We parkeerden onze auto’s naast de kroeg. Ik probeerde het kofferdeksel weer in zijn model te buigen maar dat bleek toch lastiger dan ik dacht. Er was hulp nodig. Frank zat zoals gebruikelijk zijn krantje te lezen. Op mijn verzoek was Frank bereid ons te helpen. En ja, het lukte nu om het deksel zodanig in model te buigen dat Mia die avond weer verder kon rijden. Het oponthoud bracht mij in tijdnood want ik moest artiesten van Schiphol ophalen. Ik vond dat Mia met Frank nog een biertje moest gaan drinken als dank voor zijn hulp en zag daar geen enkel gevaar in. Een misvatting.

De volgende dag trakteerde Mia mij ook maar nu op een koude douche. Die avond was het met Frank niet bij een biertje gebleven. De conversatie was onverwacht plezierig uit de hand gelopen. Stille Frank had zich ontpopt tot Casanova. Hij greep zijn kans en Mia viel voor zijn charmes. Het laat zich raden wat er daarna was gebeurd. Ik vatte de bekentenis van Mia sportief op en kon ook wel de humor van het gebeuren inzien. Op mijn vraag of ze verliefd was antwoordde ze beschaamd ja. Er zat weinig anders op dan afscheid van elkaar te nemen. De verliefdheid was echter geen flirt. Frank maakte er werk van en wist Mia over te halen met hem te trouwen. En, was hun huwelijk van korte duur? Vergeet het maar. Vorig jaar ontving ik een uitnodiging voor het feest van het zilveren bruidspaar