Geen sprookjeshuwelijk. Maar als de nood het hoogste is…

Ik kende haar al geruime tijd en had ook weleens stiekem aan een vaste relatie met haar gedacht. Maar ze had twee opgroeiende kinderen en de jongste van 9 was erg kritisch op de vriendjes van haar moeder. Maar toen het meisje voor haar verjaardag een pony kreeg en mij die natuurlijk wilde laten zien, brak het ijs. Ik maakte foto’s en een filmpje voor haar voor op YouTube. Dat had een onverwachts, positief effect.

Een paar weken later ging de telefoon. “Neem wat te drinken en ga rustig zitten want ik heb je iets te vertellen dat je zal verbazen en hoop dat je het leuk vind”, zei ze. Ik deed wat ze vroeg, schonk een biertje in en plofte op de bank met de telefoon nieuwsgierig aan mijn oor gedrukt.

“Van de week heb ik een lang gesprek met mijn kinderen gehad. Ik ben weer toe aan een vaste relatie en vroeg aan ze hoe ze over jou dachten. Beide waren direct heel positief. Vooral mijn jongste is enthousiast. Dat is best uniek want normaal is ze dat niet met mannen. Nu staat de zomervakantie voor de deur en ik dacht dat dit misschien een uitgelezen kans was voor een soort proefhuwelijk van laten we zeggen 4 weken. Mijn voorstel is dat jij wat spullen pakt en komend weekend hier naartoe komt. Dan gaan we er een mooie tijd van maken met kans dat jij voorgoed hier intrekt en we samen bouwen aan een liefdevolle, gelukkige toekomst. “

Volkomen overrompeld had ik ademloos naar haar geluisterd. Mijn kas was leeg. Ik zat zwaar in de financiële problemen. Dat wist ze maar ze had geld en een mooi huis op een schitterende locatie nabij het IJsselmeer, plus twee kinderen die ik graag mocht en blijkbaar was dat wederzijds. Ze had ook nog een lieve hond en drie katten. Kortom, na jaren wachtte mij een gezinsleven op het juiste moment en was mijn financiële ellende opgelost. Bovendien was me dit door paragnost Wolf Manus voorspeld. Althans, hij mompelde iets over een relatie en verhuizen naar een huis bij het water…. Het klonk als een sprookje en kwam als een geschenk uit de hemel vallen.

Met mijn auto volgeladen met kleding, boeken en een computer reed ik dat weekend in een uitgelaten stemming naar haar toe. Ik ben een redelijke kok en had afgesproken de eerste avond voor mijn “gezin” te koken. Het zou een feestmaal worden had ik beloofd. Eenmaal op de bestemming aangekomen werd ik enthousiast ontvangen met knuffels, koffie en gebak. Er heerste een uitgelaten stemming. Niets kon de euforie meer in de weg staan dachten we toen we de boodschappen gingen doen.

Mijn vriendin hoefde in de supermarkt niet op een paar euro te kijken en zei: “Pak maar waar je trekt in hebt. We nemen ook een paar flessen bubbels mee. Oh, en dan nog wat… We gaan morgen op huizenjacht. Ik heb drie huizen in het oude stadscentrum op mijn verlanglijstje staan. Alle drie monumenten!” Het leek erop dat het sprookje nog mooier zou worden dan ik had verwacht. Het is altijd mijn droom geweest in een monument te mogen wonen. Zo’n mooi oud huis, met de romantiek van een open haard en een bad op pootjes, maakte het plaatje van mijn geluk compleet.

Nadat we thuis de boodschappen hadden uitgepakt, ging de bel. Er stond een echtpaar voor de deur die een stamboom onderzoekt van de familie van mijn vriendin. Ze was vergeten mij te vertellen dat er visite zou komen. Het was voor haar de eerste kennismaking. Ze vond hun verhaal interessant. Het stel bleef helaas de hele middag hangen. Ik zou koken had ik beloofd en hoopte dat ze weg zouden gaan.  “Wat denk je Paul? Kunnen deze mensen mee eten?” Eigenlijk zag ik dat niet zitten maar het was haar visite en haar huis. Dus zei ik quasi enthousiast: “Natuurlijk! Hoe meer zielen, hoe meer vreugd.”

Toen het avondeten op was maakte de visite nog steeds geen aanstalten om te vertrekken. Dus trok mijn vriendin de eerste fles bubbels open en daarna nog één. “Hebben jullie iets te vieren?” Vroeg het span. “Ja, we gaan vanaf vandaag een soort proefhuwelijk aan?” Was het antwoord van mijn vriendin. Waarop het stel uitgebreid vertelde dat zij ook zo begonnen waren maar het geen succes was en ze nu al jaren een soort latrelatie hebben. Vervolgens somden ze alle nadelen van het samenwonen op. Mijn vriendin luisterde aandachtig en schonk onderhand de derde fles bubbels leeg.

Tegen middernacht stapte het stel eindelijk de deur uit. Ondertussen was mijn vriendin, die altijd een gezellige praatster is, angstvallig stil geworden. “Is er wat”? Vroeg ik. “Hummm… ja… ech… Ik wil je niet onmiddellijk naar huis sturen en je kunt hier gerust op de bank blijven slapen maar ik geloof dat het proefhuwelijk zinloos is.” Ik schrok en keek haar verbouwereerd aan. “Heb ik iets misdaan?” Nee, dat was het niet. Maar het verhaal van het stel over de nadelen van samenhokken had mijn vriendin een andere kijk op het voorgenomen proefhuwelijk gegeven. Bij nader inzien was dat geen goed plan.

Je kunt je indenken dat ik kwaad werd en geen minuut meer in haar huis en haar omgeving wilde vertoeven. Maar ik had gedronken. Geld om in een hotel te kruipen had ik niet. Toch besloot ik om naar huis te rijden. Ik pakte mijn spullen en vertrok. Onderweg besefte ik dat op een tientje na mijn geld helemaal op was en ik ook nog ergens van moest eten. Mijn auto zo snel mogelijk verkopen, spookte het door mijn hoofd. Ondanks iets te veel drank was ik na 1,5 uur rijden weer thuis. Van een vriend leende ik de volgende dag honderd euro zodat ik voorlopig eten kon.

De weken voordat ik zou gaan samenwonen had ik van alles gedaan om aan inkomsten te komen waaronder een goed pan voor het schrijven van een boek over een bekende en spraakmakende paragnost. Maar geen enkel plan was gelukt. Althans, dat dacht ik. Uitgerekend twee dagen na mijn dramatisch en zeer kortstondig proefhuwelijk, ging opnieuw de telefoon. Nee, niet mijn inmiddels ex-vriendin maar een uitgever. Hij had nog eens nagedacht over mijn voorstel en was bereid met mij in zee te gaan. Een voorschot, waarmee ik een paar maanden vooruit zou kunnen, zou dadelijk op mijn bankrekening staan. Ik was ineens van mijn zorgen verlost.

Achteraf bekeken is de Kosmos mij behulpzaam geweest. Het wonder is dat ik In feite twee keer ben gered. In eerste instantie is een dramatische relatie voorkomen en ten tweede werden mijn financiële zorgen opgelost. Dat boek is er nooit gekomen maar ik kon als tegenprestatie de uitgever helpen aan een auteur wiens boek een bestseller werd.