Een wonderlijke hulpvraag

Nee, het is geen morbide afwijking dat ik graag een begraafplaats bezoek. Vaak zijn ze mooi aangelegd en hangt er een sfeer die me rust geeft. Ik loop dan langs de graven en lees de teksten. Onwillekeurig reken ik de leeftijd uit waarop de begraven personen zijn overleden. Sommige teksten raken mij diep. Ik “voel” het verdriet van de achterblijvers.

Gelukkig heeft doorgaans meer dan de helft van de overledenen een respectabele leeftijd bereikt en is dus aan ouderdom gestorven. Je leest dan zoiets van: “Na een rijk en afwisselend leven, is…..  in alle rust heengegaan.” Kijk, da’s mooi. Hij of zij heeft alles uit ’t leven gehaald dat mogelijk was en is uiteindelijk voldaan gestorven. Dat geldt zeker voor twee ooms, twee tantes en een grootvader van mij die allen de 90 jaar hebben gehaald. Als ik over dezelfde sterke genen bezit als mijn familie heb ik nog even te gaan.

Het is een mooie zomerdag als ik de begraafplaats aan de Badlaan te Muiderberg bezoek. Op weg naar een restaurant was me die begraafplaats al eens eerder opgevallen omdat toen op vrijwel alle graven een brandende kaars was neergezet. Dat was een prachtig gezicht. Gek genoeg liep er toen niemand om aan te vragen waarom de graven waren verlicht. Het wordt elders wel vaker gedaan maar dan is het een evenement bijvoorbeeld de dag van ’t licht en veel publiek aanwezig. Maar er was dus geen mens.

Het is nu overdag en er branden nergens theelichtjes of kaarsen. Als ik bij een van de wat oudere graven blijf stilstaan hoor ik geritsel en een zacht plof. Tot mijn verbazing zie ik een eekhoorn zitten op de hoek van de grafsteen. Hij heeft zijn rug en staart naar me toegekeerd. Bijzonder om zo’n mooi dier van dichtbij te zien. Ik vervolg weer mijn weg maar doe dat niet alleen. De eekhoorn komt achter me aan. Nu doen uilen dat ook als je ze jongen hebben en denken dat je misschien hun nest komt verstoren. Soms vallen ze je zelfs aan. Maar ik heb nu te maken met een eekhoorn.

De eekhoorn blijft me volgen en dan ontdek ik iets dat me zorgen baart. Zijn staart staat niet als een trotse pluim omhoog maar hangt er wat slapjes bij. “Dit dier is ziek en vraagt om hulp” schiet er door me. Hij zit zo dichtbij dat ik hem zou kunnen pakken maar wat dan… Ik heb niets bij me om hem voorzichtig in mee te nemen. Ook niet in mijn auto. Wat nu? De dierenambulance bellen? Ik Google en zie dat er een eekhoornopvang bestaat in Huizen. Ik maak de foto die je hierboven ziet en bel ze op. Waarschijnlijk heb ik gelijk dat het diertje hulp nodig heeft. Dat zegt de eekhoornexpert aan de andere kant van de telefoon. Hij adviseert niets doen en zegt toe naar de begraafplaats te komen.

Helaas heb ik wegens afspraken de eekhoorn toen achter moeten laten. De opvang kwam voor niets want ze konden hem niet vinden. Het heeft me pijn gedaan dat ik het beestje niet heb kunnen helpen.