Een relatie is voorbestemd.

Wij zijn eigenwijs en willen zelf de keuze voor een partner maken. Er zijn echter summiere aanwijzingen dat de juiste man of vrouw vanzelf op ons pad komt. Maar dat geduld hebben we niet, dus gaan we actief op jacht met als resultaat dat 34% van alle huwelijken binnen 7 jaar op de klippen loopt. Ruim 80% van de scheidingen wordt door vrouwen aangevraagd. De belangrijkste reden is gebrek aan liefde en aandacht. Op de tweede plaats komt niet met elkaar kunnen praten en op de derde plaats vreemdgaan.

Iedereen kent het gezegde dat het gras bij de buren altijd groener is. Menige scheiding loopt daarom uit op een desillusie. Het zijn vooral de vrouwen die hoge eisen stellen aan hun relatie. Eenmaal verlost van hun huwelijk storten deze dames zich vol overgave in het vrijgezellenbestaan. Enige tijd later komen ze dan tot de conclusie dat wat ze hebben achtergelaten beter was dan wat de herwonnen vrijheid heeft opgebracht.

Met de komst van de datingsites en datingapps is met weinig moeite een spannend afspraakje te regelen. Voor wie uitsluitend fun en seks zoekt is dat een uitkomst. Maar zoek je een maatje waarmee je een stabiele, vaste relatie kunt opbouwen, dan is het ontmoeten van de juiste man of vrouw de speld in de hooiberg. Dat is althans de ervaring van mensen die echt op zoek naar “de ware liefde” zijn gegaan.

Mijn moeder stuurde me eens een versje van Toon Hermans: “Hij zocht en zocht het grote geluk maar vond het niet. Pas toen hij dacht het is er niet kwam het geluk vanzelf naar hem toe.” Zo ongeveer luidde de tekst.

Ik heb een aantal voorbeelden op deze website genoemd van spontane ontmoetingen die een duurzame relatie hebben opgeleverd. Ik noem mijn vriend die keer op keer een blauwtje liep tot hij op een avond werd aangesproken door zijn buurvrouw. Een andere vriend, een schaatser en sportman, had al jaren een slecht huwelijk. Hij komt met hernia terecht in het ziekenhuis en ontmoet een medepatiënte. Zij geeft hem liefde, genezing en geluk. Een ondernemer is door zijn ex-vrouw alles kwijtgeraakt. Hij zit in zak en as tot een toevallige ontmoeting bij de Makro zijn leven weer op de rit zet. En dan heb ik ook nog:  “het geluk bij het ongeluk.

Ik woon nog maar een paar weken samen met mijn nieuwe liefde als ik in een winkeltje twee kimono’s voor ons koop. De verkoopster achter de toonbank doet mijn hart sneller kloppen. Maar ik geef niet toe aan een impuls. Dus reken ik af en vertrek. Drie jaar later is mijn verkering uit. De eerste avond dat ik alleen een kroeg bezoek word ik op mijn schouder getikt door een aantrekkelijke dame. “Hoe is het met je relatie?” vraagt ze me met een glimlach. Ik ben verbaasd over die vraag. Maar dan vertelt ze over de winkel waar ze heeft gewerkt en dat ze nog heel goed weet dat ik bij haar twee kimono’s heb gekocht.

Volkomen overrompeld door haar geheugen vertel ik weer vrijgezel te zijn. Ook zij had net een relatie verbroken. We maakten een afspraak, zijn uit eten gegaan en woonden binnen enkele weken samen. Het is met vijf jaar de langste en beste relatie in mijn leven geweest. Als ik gelijk had toegegeven aan mijn eerste impuls in die winkel dan had ik langer gelukkiger kunnen zijn.

Opvallend is nu dat na een scheiding niet zelden een tweede huwelijk gesloten wordt met een bekende vriend of vriendin uit het verre verleden. Ze kenden elkaar bijvoorbeeld vanaf de schoolbanken of door sport en het verenigingsleven maar raakten door verschillende oorzaken elkaar kwijt. Dat tweede huwelijk, gesloten met die kennis/vriend van toen, is vaak een succes. “Het voelt als eindelijk thuiskomen” wordt er dan door de partners gezegd. In theorie is dat ook zo. Samen een geschiedenis opbouwen heeft veel tijd nodig. Maar met de relatie uit dat verre verleden bestaat al een historische band. Dat slecht de drempel bij een nieuwe verbintenis.

Al met al ben ik overtuigd dat toeval niet bestaat. Indien het relatiegeluk voor je is weggelegd dan dient zich dat vanzelf bij je aan.