De wens der enkele gedachte

Aan bed gekluisterd door een lymfangitis in mijn benen, besloot ik me te verdiepen in toegepaste psychologie. De cursus was van het Succes instituut dezelfde uitgever als van de Succes agenda’s.

Mijn  huisarts voorspelde 2 tot 3 maanden bedlegerigheid met deze pijnlijke kwaal. Uiteraard zag ik dat niet zitten. Ik wilde zo snel mogelijk weer aan het werk. Ook omdat ik in de club waar ik werkte als dj een meisje had ontmoet waar ik verliefd op geworden was. Ik bezat dus motivaties volop om mij geestelijk te concentreren op mijn herstel.

Van de cursus toegepaste psychologie leerde ik dat “de wens der enkele gedachte” onweerstaanbaar is. Het kwam erop neer dat als we al onze energie richten op één wens, die wens in vervulling zal gaan. Mijn belangrijkste wens was zo snel mogelijk beter worden. Ik visualiseerde dat ik zonder pijn kon lopen en zag me alweer de plaatjes draaien. Ook dacht ik sterk aan dat meisje die nog niet wist dat ik verliefd op haar was.

Na ongeveer twee weken waren mijn benen zodanig genezen dat ik op kon staan en kon lopen zonder veel pijn. Vanuit mijn bed had ik al een auto besteld. Het was een tweedehands Citroën DS. Een luxe auto waar ik overigens maar kort plezier van heb gehad. Toen de verkoper hem kwam brengen ben ik gelijk ingestapt en naar mijn werk gereden. Wat een genot!

Het lukte me dus met gedachtekracht mijn herstel te bespoedigen. Precies zoals Louise L. Hay beschrijft in haar boek: “Je kunt je leven helen.” (1984). Zij gaat nog een stap verder en beweerde dat ook Hiv en Kanker op die manier te genezen zijn. Ik ben een kankerpatiënt geweest en ruim 6,5 jaar volledig van de kanker hersteld. Maar ik heb daar geen gedachtekracht voor gebruikt. Het overkwam me ondanks dat ik sceptisch was over mijn herstel. Een tegenovergestelde situatie dus van de lymfangitis toen ik wel dagelijks gedachtekracht heb ingezet om beter te worden.

Het meisje zojuist genoemd heb ik nog een paar maal in de club ontmoet maar de betovering was verbroken. Ze heeft nooit geweten dat ik heimelijk verliefd op haar was en dat ze misschien een rol gespeeld heeft bij mijn genezing.

Toen ik met mijn huisarts het fenomeen genezing door gedachtekracht besprak, haalde hij zijn schouders op en zei: “Ik heb tientallen ernstige zieken gekend die overtuigd waren van hun genezing en er niet meer zijn. Omgekeerd ken ik vooral ouderen die hun kwalen overleven en achter de geraniums hopen op hun dood die maar niet wil komen.”  Tot zover iets over gedachtekracht en genezing.

De oorzaak van vele mislukte studies is het gebrek aan motivatie. Wie studeert zonder een doel voor ogen te hebben houdt de studie niet vol. Je moet vanaf de eerste studiedag als het ware over je studietijd heen kijken. Je visualiseert jezelf als advocaat in de rechtszaal of als chirurg aan de operatietafel. Om dat te bereiken moet je een studie voltooien. Wie maar genoeg aan het einddoel denkt zal minder moeite hoeven doen voor zijn studieresultaten. Dus toch succes door de wens der enkele gedachte?

Dat gold in ieder geval voor mijn vader. Hij liep maar liefst 6 jaar achter mijn moeder aan tot ze eindelijk in zijn armen viel. Legendarisch waren ondertussen de woorden van mijn grootmoeder: “Elisabeth, jij gaat nog eens met de spot naar bed!” Mijn grootmoeder kreeg gelijk anders had jij dit verhaal niet gelezen. Toen de laatste vriend van mijn moeder door een noodlottig ongeval overleed, was mijn vader daar om haar (eeuwig) te troosten.

“Kaniet is dood en wilniet ligt op het kerkhof”, een uitspraak van mijn grootvader die veel in het leven door tomeloze inzet had bereikt. Ook ik bezit de mentaliteit door te gaan tot het spreekwoordelijk gaatje. Maar dat levert niet altijd iets blijvends op. Ik denk dat de waarheid ergens in het midden ligt. Het is verstandig om je best te doen wil je iets bereiken. Maar een garantie voor succes is het niet.