De terugkeer van de wonderdadige medaille

10 februari 2019 ontmoette ik in de trein van Amsterdam naar Hilversum een jonge vrouw. We spraken over het mooie weer, over de ooit veel strengere winter en over de natuurijsbaan van Kortenhoef. Ze vertelde me uit Haarlem te komen en weleens op die baan geschaatst te hebben.

Toen de trein het station van Hilversum binnenreed stonden we beide op. Op het balkon namen we afscheid. Ineens gaf ze me een klein hangertje gevolgd door een boekje met de betekenis. Nog voor ik haar kon vragen waarom ik dat hangertje kreeg, verdween ze in de mensenmassa op het perron.

Stomverbaasd over het kleine geschenk ging ik op weg naar het bierfestival dat die dag mijn bestemming was. Eenmaal weer thuis heb ik van alles geprobeerd om haar te vinden. Omdat ik ook geen naam van haar wist is me dat tot op heden niet gelukt.

Het hangertje is een zogenaamde wonderdadige medaille. De drager brengt het geluk maar bovenal gezondheid. De vrouw die mij het hangertje gaf had ik niets over mijn gezondheid verteld. Ze kon niet weten dat ik de kanker heb overleefd. Ik besloot het hangertje aan een zilveren ketting te doen die een vriendin uit een heel ver verleden had achtergelaten. Sindsdien draag ik het dag en nacht.

Een paar dagen geleden sta ik mij voor de spiegel te scheren. De ketting hangt om mijn nek maar ineens valt me op dat het hangertje verdwenen is. Het eerste wat ik doe is kijken in mijn bed. Nee daar ben ik het niet verloren. Is het blijven hangen aan een T-shirt? Ook dat niet. Ik zoek op de grond maar vind niets.

Vanmorgen sta ik voor de spiegel en blijkt het hangertje weer aan de ketting te hangen. Hoe kan dit? Ik heb er geen verklaring voor. Dit is bizar. Maar bizar is ook Catharina Labouré de non die in 1830 de boodschappen van Maria kreeg. Catharina Labouré maakte precies zoals Maria haar had opgedragen de eerste wonderdadige medaille. Sindsdien zijn er miljarden over de hele wereld verspreid. Ook dat was de opdracht van Maria.

Catharina Labouré overleed op 31 december 1876. Ze werd begraven en 56 jaar later opgegraven vanwege haar heiligverklaring. En toen ontdekten de lijkgravers iets bijzonders. Het stoffelijk overschot was nog geheel in takt. Haar ledematen waren niet verstijfd maar soepel te bewegen. De bisschoppen besloten voor Catharina een glazen kist te laten maken. Inmiddels ligt ze nog altijd ongeschonden in die kist. Een wonder? Ja, dat kun je zonder meer stellen.