De Mysterieuze Krachten van het Dodenrijk

Ik leerde haar kennen in de disco: een vrolijke meid van ongeveer twintig jaar. We dansten en dronken een paar biertjes. “Jij bent vast een Schorpioen”, was haar snelle conclusie toen ik op haar vragen over seks blijkbaar de juiste antwoorden gaf. Ik was in die tijd nog zo groen als gras en had daarnaast geen enkel benul van astrologie. Laat staan dat ik me toen met paranormale zaken bezighield. De dame in kwestie deed dat wel. Zo ontstond een interessant gesprek.

Ze vertelde me over een vriend die omgekomen was bij een auto-ongeluk in Frankrijk. De ware toedracht was onduidelijk. Omdat ze hem een aantal dagen voor dat noodlottige ongeval de deur gewezen had voelde zij zich schuldig aan zijn dood. Ik vond dat begrijpelijk maar tegelijkertijd te ver gezocht. Zij trachtte via de Kosmos met hem in contact te komen. Natuurlijk vond ik dat flauwekul maar omdat ze er aantrekkelijk uitzag liet ik het haar niet merken.

Mijn belangstelling voor haar verhalen had effect. We maakten een tweede afspraakje en een derde. Het duurde niet lang of ik kon mijn ouders meedelen dat ik “verkering” had. Van haar kant liet ze er ook geen gras over groeien. Ze zag ons al een eigen huisje bezitten en mij haar kinderwens vervullen. We besloten ons prille geluk te vieren met een weekje vakantie in Duitsland en kozen als bestemming Münster. Maar net over de Duitse grens ging het met kaartlezen helemaal mis waardoor we in het Sauerland terechtkwamen. Op zich ook niet verkeerd want dat is een mooie omgeving. Er lag nog een pak sneeuw.

Onze eerste nacht samen zal ik nooit vergeten. Krakende bedden en onhandig gefrutsel met condooms, maar wel spannend. Mijn vriendin kon dan wel geen kaart lezen, haar seksuele kwaliteiten waren overweldigend. Op seksgebied heb ik veel van haar geleerd. Maar ook haar filosofie over een leven na de dood, Karma, lotsbeschikking en haar heilige overtuiging dat toeval niet bestaan opende een nieuwe wereld voor me. Toch kon ze mijn scepsis niet onmiddellijk wegnemen. Eerst zien en dan geloven is ook een typisch kenmerk van de Schorpioen. Ik ben daarop geen uitzondering.

Voordat ik mijn vriendin leerde kennen was ik een aantal malen in Luxemburg geweest. Dat land bezit enkele indrukwekkende ruïnes en kastelen. Ik vertelde haar daarover. En hoewel ons verblijf in het Sauerland prima bevallen was wilde ze er onmiddellijk heen. En dus stapten we weer in mijn auto en reden naar Luxemburg toe. Ik kende er een knus hotelletje dat uitstekend paste bij een jong, verkikkerd stel zoals wij. Mijn keuze was een schot in de roos. Zowel de hotelaccommodatie als de gemoedelijke sfeer van Luxemburg bracht ons de romantiek die we van deze voorjaarsvakantie hadden verwacht.

Onze verliefdheid had haar verdriet over de verloren vriend naar de achtergrond gedreven. We spraken er ook niet meer over tot het moment waarop we een kerkhof ontdekte. Dat lag op een heuvel en half verscholen achter een imposante ruïne die onze aandacht trok. Opvallend was de uitbundige bloemenpracht. Die bloemenzee kon helemaal niet want het voorjaar was nog maar nauwelijks aangebroken. Nieuwsgierig geworden besloten we op onderzoek uit te gaan. Eenmaal op de begraafplaats aangekomen bleken de bloemen van plastic te zijn. We voelden ons enigszins beetgenomen te meer omdat de graven ook nog dateerden uit een ver verleden.

Als je dan eenmaal op zo’n kerkhof bent ga je onwillekeurig de namen op de grafzerken lezen. Zij deed dat ook. Ineens bleef ze als aan de grond genageld staan en gaf een gil. Dit kan helemaal niet…. Op één van die zwaar verweerde zerken stond een bekende naam… De naam van haar overleden vriend. Zelfs de leeftijd, de dag en de maand van overlijden klopte alleen precies honderd jaar eerder. Zinsbegoocheling natuurlijk. We knepen elkaar eens stevig in de arm. Nee, het was geen droom, het stond er toch echt. Uitgerekend nu had ik mijn camera niet bij me. Mijn vriendin wilde niet dat ik die ging halen. Dat zou ongeluk brengen was haar idee. Ze wilde zo snel mogelijk weg.

Het was een vreemde gebeurtenis die de rest van onze vakantie domineerde. Toch begon ik te twijfelen aan wat we hadden gezien en uiteindelijk wist ik haar te overtuigen dat we ons vergist hadden. De vakantie liep ten einde en we reden terug naar huis. Eenmaal thuisgekomen nam het normale leven zijn gewone gang. We waren nog steeds gek op elkaar tot mijn vriendin een nieuwe baan kreeg aangeboden. Haar baas had een oogje op haar en zij vond hem ook wel aardig. Dat gaf de nodige spanningen in onze relatie en zorgde uiteindelijk voor een definitieve breuk.

Liefdesverdriet doet een mens soms rare dingen doen. Ik besloot in mijn eentje nog eens dat vakantiereisje naar Duitsland en Luxemburg te maken. Zo belandde ik nogmaals op dat mysterieuze kerkhof in Luxemburg. Het was wel zoeken voor ik het weer gevonden had. Het lag er mistroostig en verlaten bij zoals je dat ook verwacht van een oud kerkhof. Ditmaal geen uitbundige versiering met plastic bloemen. Zouden we ons dan toch alles verbeeld hebben? Aandachtig las ik de namen op de zerken. Geen herkenning tot ik bijna weg wilde gaan. En jawel… gevonden!! Ik wreef nog eens mijn ogen uit en nam een foto. Nu had ik het bewijs dat het geen hersenspinsel was.

Vele jaren heb ik me afgevraagd waarom we naar dat graf werden getrokken. Natuurlijk lagen daar de resten van een totaal ander persoon dan de overleden vriend van mijn vriendin. Maar in principe waren we helemaal niet van plan naar Luxemburg te gaan. Door een samenloop van omstandigheden kwamen we bij toeval op dat oude kerkhof terecht. Het was de tijdelijke bloemenpracht die ons deed besluiten op nader onderzoek uit te gaan. Wat was de bedoeling daarmee van de Kosmos?