De klok van mijn grootvader

Mijn grootvader was een ambachtsman. Hij doorliep de MTS en werd leraar op een ambachtsschool. Later nam hij een baan aan bij Verkade als hoofd afdeling machineonderhoud.

Na zijn pensionering ging hij knutselen met metaal en koper. Voor mij maakte hij a.o. een echt werkende stoommachine. Het uit koper verwaardigen van exacte kopieën van gebruiksvoorwerpen uit vorige eeuwen, zoals snotneuzen, heksenketels en beddenpannen was zijn specialiteit. Maar hij maakte ook kleine beeldjes die hij sneed uit botten die hij kreeg van een slager.

Toen mijn ouders een nieuw huis betrokken kwam mijn grootvader trots met een cadeautje aan. Het bleek een tafelklok van smeedijzer te zijn met een elektrisch uurwerk. De klok had mijn grootvader zelf gemaakt voor op de schoorsteen boven de kachel. Mijn ouders vonden hem afgrijselijk maar dorsten dat natuurlijk niet tegen mijn grootvader te zeggen. Opbergen in een kast was een optie maar als mijn grootvader plotseling op visite zou komen zou hij onmiddellijk vragen naar de klok.

De klok kreeg dus de plek die hem door mijn grootvader was toebedacht en heeft minstens 20 jaar onafgebroken prima dienst gedaan. Mijn grootvader komt te overlijden in een verzorgingshuis als hij 89 jaar oud is. Enige dagen later besluiten mijn ouders de klok eindelijk op te bergen want hij loopt niet meer. Een nieuw uurwerkje is niet te krijgen. Bovendien werd de klok altijd gedoogd.

Als ik het verhaal van de klok hoor vraag ik aan mijn ouders of ze zich nog kunnen herinneren wanneer de klok is komen stil te staan. Met wat nadenken en terugrekenen komen we uit op de sterfdag van mijn grootvader. Dat is al bijzonder maar het wordt pas bizar als mijn ouders de klok weer uit de kast trekken. Hij geeft vijf uur aan, het tijdstip waarop mijn grootvader is overleden.

Foto: klok op het plaatje hierboven lijkt op de klok uit dit verhaal maar komt van een veilingsite.