De hulp uit onverwachte hoek…

Hij was een stoere, beetje gezette kerel en kon doorgaan voor een gepensioneerde generaal. Een krachtige persoonlijkheid dus. Zij: een mooie, moderne vrouw. Bij dit echtpaar zou je niet verwachten dat ze zich met zweverige zaken bezighouden. Inderdaad hadden ze zich nooit met de paranormale wereld bemoeid tot er iets dramatisch en gelijktijdig opmerkelijks in hun leven gebeurde.

Mensen met een gevaarlijk beroep nemen soms onverantwoorde risico’s omdat ze vertrouwen op hun ervaring. We zien dit bij coureurs, piloten en ook bij duikers. Deze man was geen uitzondering. Hij wilde zijn duikschoolleerlingen een adembenemende demonstratie geven van zijn kunnen. Hij beklom de duikplank van het instructiezwembad, maakte een salto en sprong. Vergeten was hij echter de diepte van het bad. Die was niet toereikend voor de snelheid waarmee hij in het water sprong. Hij brak zijn nek en raakte daardoor grotendeels verlamd.

Voor mij zat echter een gezond ogende man waar zo te zien niets aan mankeerde. Ja, hij was volkomen genezen en de artsen stonden voor een raadsel. Maar voor het zover was had hij een lange weg afgelegd van onderzoeken en operaties. Het leek allemaal zinloos te zijn tot hij op een morgen wakker werd door een wit, verblindend licht. “Ik dacht dat ik dood was gegaan en in de hemel terecht was gekomen. Maar ik lag nog in mijn eigen bed en in mijn eigen slaapkamer. Er werd me gezegd dat ik op moest staan en dat ik een gave gekregen had om andere mensen te helpen. Daarna was het licht weg.”

De man maakte zijn vrouw wakker, vertelde wat hem was overkomen. Zij stond op, pakte zijn hand beet en hielp hem overeind te komen. Tot beider verbazing lukte dit. Er was een wonder geschied. Nee, ze waren niet gelovig. Een verklaring voor deze spontane genezing was er niet. Eenmaal bekomen van de euforie namen ze langzaam hun gewone leven weer op. Toen gebeurde er iets vreemds met de man. Hij zag bij wildvreemde mensen visioenen van gebeurtenissen die bij navraag nog plaats moesten vinden. Ook ontdekte hij een genezende kracht in zijn handen.

Het echtpaar zocht aansluiting bij mensen die hen meer konden vertellen over bovennatuurlijke en onverklaarbare gebeurtenissen. Zo kwamen ze via Harmonia terecht bij een select groepje mediums die beweerden te worden geleid door de Witte Broeders. Dit was het begin voor het zelf opstarten van een paranormale praktijk want dat was de opdracht van de Witte Broeders die ze meekregen.

De Witte Broeders worden vaak door mediums en sommige paragnosten genoemd. Ik sta daar sceptisch tegenover. Maar dat is voor dit verhaal niet van belang. Wel de boodschap die ik meekreeg, namelijk over de hulp vanuit de onverwachte hoek. De man wees om te beginnen op zijn eigen spontane genezing. Die was spectaculair. Maar wat had  hij daarvoor gedaan? Niets. Het overkwam hem. Natuurlijk was hij daar zeer dankbaar voor. Graag deed hij iets terug. Die kans kreeg hij van de Kosmos door met zijn genezende handen en paranormale gaven andere mensen te helpen.

We moeten de hulp die we ontvangen zien binnen een groter, kosmisch geheel was zijn mening. Onze opvoeding heeft ons geleerd dat we goed moeten zijn voor onze medemens maar ook het principe voor wat hoort wat. Dat is onze cultuur. Spontane hulp wordt argwanend bekeken. Dat zegt iets over onszelf. We zijn over het algemeen teleurgesteld als de personen waar we om hebben gegeven en we bij nacht en ontij voor hebben klaargestaan, ons vergeten zijn.

Maar dan komt er iemand op ons pad waar we geen enkele binding mee hebben en die biedt spontaan zijn of haar hulp aan. Dit moeten we zien als een geschenk van de Kosmos, de beloning voor wat wij voor onze medemensen hebben gedaan. Je schuldig voelen omdat iemand waar je geen binding mee hebt iets voor je doet is niet nodig als je ziet dat die ander echt met je lot is begaan en niet uit is op persoonlijk gewin.

Dit interview en de wijze raadgevingen zijn mij altijd bijgebleven. Later las ik in een boek van het kruidenvrouwtje Mellie Uyldert: “het kruid voor je genezing staat altijd naast je deur.” Dat bedoelde ze zowel in letterlijke als in overdrachtelijke zin. Hoewel dit zeker niet dagelijks opgaat heb ik het een aantal malen meegemaakt.