De Astrale persoonlijkheid van onze huiskat

Over merkwaardige en opvallende gewoontes van katten is al heel wat geschreven. Het eigenzinnige karakter en de hoge aaibaarheidsfactor van de Felis catus spreekt de mens aan. Maar moeten we hem ook paranormale eigenschappen toedichten? In een verzorgingshuis in de Amerikaanse staat Rhode Island loopt een kat rond die kan voorspellen wanneer een patiënt komt te overlijden. Volgens medewerkers is het al 25 keer voorgekomen dat kat Oscar bij een patiënt in bed kroop die enkele uren later zijn laatste adem uitblies. De kat zou zo accuraat te werk gaan dat het personeel familie waarschuwt wanneer hij bij iemand in bed gaat liggen. “Oscar maakt nooit fouten. Hij lijkt perfect aan te voelen wanneer een patiënt gaat sterven”, aldus dokter David Rosa, een expert in ouderenzorg die het fenomeen beschreef in het medische tijdschrift The New England Journal of Medicine.

In de laatste aflevering van KRO’s wonderen bestaan komt een heel bijzondere kat aan bod. De heer des huizes leeft met een aandoening die een soort tijdbom is. Hij kan er oud mee worden maar ook plotseling overlijden. Met zijn zoon en zijn vrouw spreekt hij af dat als hem iets overkomt hij uit het hiernamaals een teken van leven zal geven. Hij zegt er niet bij hoe.

Op een kwade dag vindt zijn vrouw hem dood naast de garage liggen. Die garage is tevens zijn knutselhok. Op het moment dat zij zich over het ontzielde lichaam van haar man buigt springt een streepjeskat over de schutting. Die kat had ze nog nooit eerder gezien. De poes strijkt met zijn kopje tegen haar aan en weet niet meer van wijken. Bij elke stap die ze doet loopt de kat met haar mee. Omdat ze aanneemt dat de poes zijn huis kwijt is plaatst ze advertenties bij de supermarkten en in kranten. Ze belt met de Politie en de dierenbescherming maar niemand mist een kat die aan de beschrijving voldoet.

In het begin ervaart ze de kat als een last maar gaandeweg ziet ze er ook een troost in. De zoon wijst zijn moeder op de afspraak die zijn vader ooit maakte. Hij zou immers een seintje uit het hiernamaals geven. Zou deze kat dat signaal zijn? Het begint er inderdaad op te lijken.

Opvallend is dat de kat op alle plaatsen gaat liggen waar haar man ook altijd zat. Tot en met de plekken in de garage waar hij zo vaak aan het knutselen was. Het gedrag van de kat doet daarom sterk denken aan bepaalde gewoontes van haar overleden man. Ze besluiten de poes naar hem te noemen. Hij krijgt de naam Thomas.

De vrouw herstelt uiteindelijk van de schok en het verdriet. De kat Thomas was daarbij een grote steun. Ze pakt haar leven weer op en gaat reizen. Thomas kan uiteraard niet mee. Een kennis is bereid om zich over het dier te ontfermen. Als de vrouw van haar reis thuiskomst blijkt Thomas te zijn overleden. Een dag na haar vertrek werd de kat overreden. Hij was niet meer nodig om troost te bieden en pleegde zelfmoord. Althans, die indruk is gewekt. Wat we uit beiden verhalen nog eens bevestigd krijgen is de troostende karaktereigenschappen van onze huiskat.

Radio DJ Rob Stenders had in zijn uitzending een gesprek met een vrouw die beweert met katten te kunnen praten. Rob had haar een foto van zijn kat gestuurd. De vrouw, een zekere Linda, vertelde Rob wat zijn kat zoal dacht. Daarbij schetste ze ook zijn karakter. Volgens Rob klopte er niets van maar was de beschrijving wel van toepassing op zijn vriendin Margje Teeuwen. Margje is niet alleen een briljante hockeyspeelster (145 officiële interlands) maar ook een creatief talent en…. een witte heks. Een (zwarte) kat en een bezemsteel horen onafscheidelijk bij een heks. Zou er dan toch iets waar zijn dat een huisdier het karakter van zijn baasje overneemt? Van honden is dit bekend van katten zou het een nieuw ontdekte eigenschap zijn. Interessanter dan een karakterkloon is de vraag of katten met hun baasje Astraal kunnen communiceren…..

Men zegt dat een kat zijn baasjes altijd zelf uitzoekt. Onze buren hadden een poes. Op een dag raakt de poes zwanger. Tot haar schrik ziet mijn moeder dat deze poes haar jongen heeft geworpen in óns huis. Ze brengt de poes met de kittens naar de buren toe. Vergeefse moeite want de volgende dag sleept moederpoes haar kroost weer terug naar ons huis. Dat ritueel herhaalt zich tot de buurman de kat met haar jongen opsluit. De kittens groeien op en het wordt tijd om een goed tehuis voor ze te zoeken. Mijn moeder wil geen katten en dus gaan de kittens naar familie en vrienden van de buren toe. Twee poesjes neemt onze burgemeester die 300 meter verder woont.

Er gaan een aantal jaren voorbij tot op een dag er een kat op onze stoep zit. De kat heeft kale plekken. Mijn moeder haalt haar aan en vraagt zich af waarom de poes die lelijke kale plekken bezit en natuurlijk ook wie de eigenaar is. Dat blijkt onze burgemeester te zijn. Hij haalt de poes op en vertelt dat ze altijd erg schuw is en pillen krijgt maar die helpen niet. Het huis van onze burgemeester is een gezellige beestenboel. Katten, honden, vogels en reptielen: zijn kinderen zijn er dol op. Ze zorgen zeer goed voor de dierentuin. Daar kan het dus niet aan liggen. Maar de kat staat de volgende dag weer voor onze deur en wil niet meer weg. In overleg met de kinderen van de burgemeester wordt besloten deze kat over te nemen. Inmiddels zijn we er ook achter dat ons huis haar geboortehuis is. En zie daar, na enige weken verdwijnen de kale plekken spontaan. De kat voelt zich blijkbaar in haar geboortehuis het meest op haar gemak. Ze loopt nooit weg en ik heb er een prima maatje aan.

Omdat ze nooit wegloopt en altijd in ons huis of onze tuin zit, is het vreemd dat ze op een dag spoorloos verdwijnt. Ze woont dan inmiddels al vijf jaar bij ons. Zoektochten leveren niets op. We zijn ten einde raad. Ik ben erg verdrietig, mijn ouders vanzelfsprekend ook. Ik lig

’s nacht in bed en zie ineens een beeld voor me. In het huis van onze burgemeester zit onze poes op de trap. Dat huis is verder helemaal leeg. Ik stap uit mijn bed, kleed me aan en loop in het donker naar het huis van de burgemeester. Die is inderdaad zo te zien verhuisd. Ik wist dat niet. Ik roep door de brievenbus, Whisky, de naam van onze kat. Vrijwel onmiddellijk hoor ik een klagelijk miauw. Ik weet het nu zeker: onze poes zit opgesloten in haar oude huis. De volgende morgen kan ik de sleutel krijgen en bevrijd ik haar. Dolblij loopt ze keurig achter me aan mee naar ons huis. Ze is nooit meer weggelopen en heeft de leeftijd van 23 jaar mogen bereiken. Whisky “voelde” blijkbaar aan dat haar vorige baas ging verhuizen, wilde afscheid nemen en is toen per ongeluk door de verhuizers opgesloten. In mijn droom kwam ze me om hulp vragen.