Als de nood het hoogste is….

Bestaan er beschermengelen? Ik denk het, want als de nood het hoogste is dan is vaak de redding nabij. Enige tijd geleden schreef ik een verhaal over de gokkast die mij uit de zorgen haalde toen ik mijn laatste 5 gulden bang was te verkwanselen aan deze eenarmige bandiet. Een riante beloning was mijn deel. Waarmee ik niet wil beweren dat iedereen dit geluk zal treffen als hij zijn laatste euro’s aan een casino besteedt.

Een kennis van mij, ondernemer met eens een bloeiend bedrijf, raakte door een complex van factoren vrijwel al zijn bezittingen kwijt. Daarbij speelde zijn ex-vrouw een dubieuze rol. Maar ook de curator was niet van onbesproken gedrag. Geld om advocaten in te huren had mijn kennis niet meer. Gelukkig was hij nog in het bezit van zijn Makropas zodat hij voordelig boodschappen kon doen.

Op een dag staat hij met zijn boodschappen bij de kassa van de Makro als de dame voor hem haar pas vergeten blijkt te zijn. De kassière is onverbiddelijk: geen pas, dan ook geen boodschappen.  De vrouw kijkt enigszins hulpeloos om zich heen. Mijn kennis biedt haar zijn Makropas aan. De kassière heeft er geen bezwaar tegen want voor haar is maar één ding van belang: er moet een pas zijn om te kunnen betalen.

Als mijn kennis ook zijn boodschappen heeft afgerekend en naar buiten komt staat de vrouw op hem te wachten. Ze vraagt of ze hem een kopje koffie mag aanbieden voor de hulp. Dat slaat mijn kennis niet af. Als ze samen aan de koffie zitten komen de verhalen los. Ook de vrouw blijkt onlangs gescheiden te zijn. Dat schept onmiddellijk een band. Maar in tegenstelling tot mijn kennis heeft ze geen financiële problemen door de scheiding. Ze is advocaat en bereid om mijn kennis uit zijn sores halen. Voel je hem aankomen?

Waar een van pasje van de Makro al niet goed voor is….. Inderdaad komt uit die ontmoeting een relatie voort. Mijn kennis is in één klap uit al zijn problemen en heeft niet alleen een mooie relatie maar ook alweer jaren een bloeiend, eigen bedrijf.

Op het strand van Zandvoort ontmoet ik in de jaren ’90 een bijzonder echtpaar. Zij is een keurige, tikje stijve dame en hij is met grijs haar in een paardenstaart en een lange, witte baard een artistieke verschijning. Als we aan de praat raken blijkt hij fotograaf en kunstschilder te zijn en zij een gepensioneerde ziekenverzorgster. Ze wonen zo’n tien jaar samen in een luxe flat te Amstelveen en hebben als hobby’s raskatten en reizen. Zijn foto’s hangen in diverse musea. Hij is een beroemdheid maar dat is niet altijd zo geweest.

Hij raakte aan de drank en de drugs, verloor alles wat hij bezat en wordt op een dag het ziekenhuis binnengebracht. Ondervoed en meer dood dan levend is er een verpleegster die zich het lot van hem aantrekt. Ze verzorgt hem en begint warme gevoelens voor deze “zwerver” te koesteren. Omdat de man dakloos is besluit ze hem tijdelijk in huis te nemen, ook als oppas voor haar 5 raskatten. Ze bezit een goed fototoestel waarmee hij mag spelen. Zijn foto’s zijn zo mooi en bijzonder dat ze deze aan een galeriehouder laat zien. Dat is het begin van zijn snelle carrière als fotograaf. En ook het begin van hun liefdesrelatie. Ondertussen is hij weer gaan schilderen en maakt nu fotocollages in combinatie met schilderkunst.

Ik schets hier drie situaties die met elkaar gemeen hebben dat toen de nood hoog was uit onverwachte hoek de redding kwam. Wonderlijk? Ik vind van wel…..